بیانیه‌ای در حمایت از زنان افغانستان و علیه سکوت جهانی!

زمان بیداری انسانیت فرا رسیده است.

از زمان تسلط گروه طالبان بر افغانستان، یک سیستم تبعیض‌آمیز، هدفمند و سازمان‌یافته علیه زنان و دختران افغانستان برقرار شده است—سیستمی که تمام نشانه‌های یک آپارتاید جنسیتی را در خود دارد. در این سیستم، زنان نه تنها از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محروم شده‌اند بلکه به‌صورت روزمره هدف خشونت، سرکوب، حذف و مجازات قرار می‌گیرند.

ما، به‌عنوان صدای زنان داخل افغانستان و فعالان حقوق بشر، از جامعه جهانی، سازمان ملل، دادگاه کیفری بین‌المللی و همه نهادهایی که مدعی دفاع از کرامت انسانی‌اند، می‌خواهیم که این وضعیت را به‌عنوان یک جنایت علیه بشریت به رسمیت بشناسند.

طالبان نه حکومت، بلکه حاکمیتِ اعمال‌شده با زورند. هیچ مشروعیت حقوقی و مردمی ندارند. اما سه سال است که در سکوت جامعه بین‌الملل، توانسته‌اند ساختاری خشن و زن‌ستیز را در افغانستان تثبیت کنند.

ما در حدود دو سال پیش، کمپینی را با عنوان صریح و روشن: «آپارتاید جنسیتی در افغانستان را خاتمه دهید» آغاز کردیم، زیرا تنها همین واژه می‌تواند به‌درستی وضعیت موجود را توصیف کند. نه سرکوب، نه تبعیض، بلکه یک ساختار رسمی، تمامیت‌خواه و مستند از جداسازی جنسیتی—مشابه با رژیم‌های نژادپرست تاریخ.

میلیون ها دختر از تحصیل در مقاطع متوسطه و دانشگاه محروم شده‌اند.

– ده‌ها هزار زن از مشاغل دولتی، رسانه‌ای، فرهنگی و درمانی اخراج شده‌اند.

– ازدواج ‌های اجباری و کودک‌ همسری در بسیاری از ولایات افزایش یافته و از سوی طالبان ترویج شده است.

– موارد مستند از خودکشی دختران نوجوان به‌دلیل ناامیدی، افسردگی و فشار خانواده‌ها در حال افزایش است.

– زنان معترض بازداشت، شکنجه یا ناپدید شده‌اند.

– زنان افغانستانی حق ورود به پارک، دانشگاه، سفر بدون محرم، مراکز درمانی و حتی حمام‌های عمومی را از دست داده‌اند.

تمام این موارد تنها بخشی از نقض سیستماتیک حقوق بشر و نشانگر آپارتاید جنسیتی در یک کشور عضو سازمان ملل است.

سکوت، یعنی هم‌ دستی و حمایت از جنایت است

نهادهای بین‌المللی، به‌ویژه سازمان ملل متحد، دادگاه کیفری بین‌المللی، گروه‌های حقوق بشری و فمینیستی، تاکنون واکنشی درخور این بحران نشان نداده‌اند. بیانیه‌های تکراری و غیرالزام‌آور، دردی از مردم افغانستان دوا نمی‌کند. سکوت در برابر آپارتاید، یعنی تأیید آن.

خواسته‌های ما:

۱. به رسمیت شناختن وضعیت زنان افغانستان به‌عنوان قربانی آپارتاید جنسیتی از سوی سازمان ملل و دادگاه بین‌المللی کیفری.

۲. آغاز روند بررسی حقوقی این وضعیت به‌عنوان جنایت علیه بشریت.

۳. افزایش فشار سیاسی و حقوقی بر طالبان برای توقف فوری سیاست‌های زن‌ستیزانه.

۴. تضمین حضور زنان افغانستانی در هرگونه روند گفت‌وگو و تصمیم‌گیری در مورد آینده افغانستان.

۵. پشتیبانی فوری و عملی از زنان فعال داخل افغانستان که جان‌شان در خطر است.

ما باور داریم که همه انسان‌ها، فارغ از جنسیت، نژاد، مذهب یا ملیت، باید از حقوق برابر برخوردار باشند پس برای آن باید دست به کار شویم نه اینکه فقط تماشاگر این‌وضع اسف بار باشیم. امروز جهان نگاه می‌ کند و فردا تاریخ انرا نگاه خواهد کرد.

سکوت کافیست. بی‌ عملی کافیست.

زمان اقدام فرا رسیده است.